bütün yaz tembellikle ağlamakla boş vakit gecirmekle geçti. iş aradım bulmadım bi ara buldum girdim ve cıktım çıkmak için gerekçelerim var ve herkes onayladı ailem hariç. diğer yerler geri dönüş bile yapmadı. geceleri uyanık kalmak gündüzleri yatmak mahfetti beni ama vazgeçmedim çünkü kendime zarar vermeyi seviyorum.
o kadar zaman sonra yazmamın sebebi ise çok sık "baban gibisin, babana benziyorsun" vs vs laflarını duymamın verdiği rahatsızlık üzüntü sonrası artık bunlara alışmış olmam. ben babası yüzünden parçalanmış bi ailenin çocukluğundan sadece dayak ve hüzün hatıraları olanlardanım.  eğitimine ve kültürüne rağmen şu an çöpçülük yapan her haltı yemiş uyuşturucu en basiti kalan bi babası olunca insanın babana benziyorsun lafı koyuyor haliyle. koyuyordu.
artık kabullendim. isterdim ki fiziksel olarak benzeyim uzun boylu yapılı yakışıklı babam gibi olayım. ama değildim kendime zarar veriyorum ve etrafımdakilere çalışmak bi işe girmek istiyorum babamın aksine ama her şey istediğim gibi olsun istiyorum bu da beni işsizliğe sürüklüyor babam gibi. içten içe şiddet yanlısıyım ama güçsüz kollarım sadece kendime zarar vermeye yettiği için içime atıyorum nefretimi.  gecenlerde bi konuşmada anneannem de demişti baban gibisin. eski sevgilim ve bu yaz ayrılıp yakın zamanda barıştığım sevgilimde dedi.
bu kadar çok duyduğum için alıştım bilemiyorum. bi payı vardır ama en büyük pay kimse görmesede ben farklılıklarımın farkındayım. onun kadar vicdansız değilim. istediğim halde uyuşturucuya başlamamak için kendimi tutuyorum. her ne kadar bazı konularda nefsime hakim olamasamda. ve sanırım onun kadar bencil değilim.
bilemiyorum bi şeyler bi şeyler var işte ama artık umurumda değil.