Ait

Hemen hemen her gün düşündüğüm bir şey var, bazen uzun uzun bazen kısa bazense anlık düşünce ama her gün. Bazen yataktan kalkar kalkmaz aklıma gelir bazen yatmadan önce, çoğunlukla otobüste ve sınıfta pencereden dışarıya dalmışken. Sürekli aklımda "buraya ait değilim" , " bunu gerçekten istiyor muyum", "tün bu olanlardan ve herkesten nasıl kurtulabilirim" ... gibi şeyler var. Kimseyi dinlemeyip bir nevi inadına ama en çokta ben istediğim için şartlar ve koşulların el verdiği kadarıyla hayalim olan bir bölüm okuyoruma ama bu hayalimi daha yaşayamadan mahfetmeye başladılar ki işkenceye dönüşmeye başladı. Mezun olunca ne yapacaksın, matematik mi okuyorsun açıkta kalıyor hep onlar vs vs bilmiyor muyum ben farkında değil miyim o kadar mı cah,l görünüyorum uzaktan anlamıyorum bazen insanları. Seviyorum sayıları seviyorum, işlemleri, denklemleri seviyorum, soyut düşünmeyi seviyorum, kendimi mutlu hissediyorum, hocalardan matematik hakkında yeni bir şeyler öğrenince ufkumun genişlediğini hissediyorum, mutlu oluyorum hepsinden öte. Ama şimdi sınıfta oturmuş ders anlatılırken dışarıya bakıyorum gökyüzünü izliyorum, ağaçların rüzgarda sallanışını izliyorum, kuşların diğer binaların üstünde yürümelerini seyrediyorum ve kendimi dört duvar arasına sıkışmış, toplumun bir parçası olmak için bu bilgileri öğrenmeye çalışan köle gibi hissediyorum. Kafamın içinde buraya ait değilim diye bağırıyorum....Her zaman diğeri oldum. Grup çalışmalarında fikirlerim ya beğenilmezdi onların fikirleri de bana basit gelirdi böyle böyle gruplardan uzaklaştım. Diğeri olmak zorunda kaldım. Sürekli yeni bir şeyler ortaya katmak istedim, sıradajnlığın bir parçası olmak yerine farklılığı yönetmek istedim. Zamanla anladım ki çevrem gerek aile gerek okul gerek yaşadığım şehir bana küçüktü. İçimde biriktirdim zamanla ve şimdi sadece yaşayanlardan oldum. 
Gerçek özgürlük elindeki her şeyi kaybedince başlar. Bütün zincirlerin ve omuzunda ki yükleri bırakıp gidebilirsin yoksa geriye dönmek hep ihtimaller arasında olur. Aslında hiç bir şeyim yok gibi ama var. Senin gözünden bakınca var. Ben hissetmediğim içinb hiç birini yok diyebiliyorum. Dengesiz bir ruhum olduğunu anlamışsınızdır. İnsanlar bunu söylerler bana. Bir çok kişiden farklı kelimelerle duydum bunu.
Ahlaksızım kibirliyim çoğu zaman umursamaz ve sert bazen de tam tersi aşırı kırılganım.  Kişiliğimi sabitleyemediği gibi kimse bende sabitleyemedim. Sabitlemek istemedim. Tıpkı karanlığın peşine takılmanın kötü olduğunu bile bile ardından koştuğum gibi.  Kimseye ait olmak istemediğim ama herkese ait olduğum gibi. Hiç bir şeye sahip olmayıp her şeyi istemem gibi.

Kaçıp gitmek yolları arşınlama takıntım gökyüzünün altında uyuyup uyanmka ait olmamak bir eve sürekli gitmek istemek... mahfediyor beni. Bunun hakkında konuşmaya bile korkuyorum artık. Yaşıyor gibi hissettimiyorum bir sene önce yapmak istediğim şeylerden eser yok artık içimde, sadece kendim gibi birilerini bulmak için, kendi insanlarımı bulmak içindua ediyorum. Ucu görünmeyen açık yollarda bulacağımı da biliyorum. Orada bir yerlerde evsiz sarhoş herkesten kopmuş kahkahalarla beni bekliyorlar. Ne kazanacak bir şeyimiz olacak ne d ekazanacak bir şeylerimiz olacak. Arzularımızın rüzgarı keserek koşacağız ve süreceğimiz motorlarımızı arabalarımızı. Hayatlarımız sadece birbirimzi olacak. 

Hızlı yaşayıp genç öleceğiz vahşi olup eğleneceğiz.
Buna inancım var. Olmak istediğim kişiye inancım var.Açık yolun özgürlüğüne inancım var. Yabancıların kibarlığına inanıyorum . sloganım her zaman aynı. 

Hızlı yaşa genç öl çılgın ol eğlen.