Bir sigara yaktım karanlıkta. Yatağımın üzerinde bardak telefon sigara kül tablası kulaklık şarj aleti var. Sandalyemin üzerinde 3 parça kıyafet çantam, masamın üzerinde ise sayamayacağım kadar şey var. İlaçlar gözlükler kağıtlar defterler traş makinesi çakmak gazı gibi bi sürü ıvır zıvır. Aklım o kadar dağınık ki etrafımı toparlamaya isteğim yok. Bi şeyler anlatmak istiyorum ne anlatacağımı bilmiyorum. Yazıyorum öylesine. Okula her gün gidemeyecek olmanın üzüntüsü yüreğim dağlıyor. çalışmak zorundayım. Az paraya hemen hemen her gün. Bunun yerine her gün okula gitmek ve ders çalışmak istiyorum Yüksek lisans için sınavlara hazırlanmak ortalamamı yükseltmek istiyorum. Daha sonra yüksek lisansa başlamak hocanın birinin asistanı olmak istiyorum. Öğrenmeye o kadar açım ki akademik kariyer rüya gibi. en güzel rüyam. Ben altıma araba cebimde toparla para her gün dışarda yemek yemek ya da ne bileyim değişik bir sürü kıyafet istemiyorum. sinemaya gitmek filan istemiyorum. Öğrenmek yükselmek daha derin analizler yapmak bilimin belki başka alanlarında çalışmalar yapmak istiyorum. Ama çalışmak zorundayım. Kimse cebime para katmaycak okula bile gidemeyecem. Çok mu şey istiyorum. Para bu kadar mı öldürür insanın geleceğini heveslerini umutlarını. Evet öldürüyormuş arkadaşlar. Umarım siz böyle parça parça ölmek zorunda kalmazsınız. Ama kalıyoruz işte. Ve bu benim çok canımı acıtıyor. Başka bir iş bulamayıp oraya mecbur kalmak öylesine canımı acıtıyor ki. Kahroluyorum.
Dayan hem çalış hem sınava hazırlan hem ders çalış diyorum kendime yapabilirim diyorum. Vazgeçmedim. Nasıl zor olabileceğini düşündükçe içim kırılıyor. Başarısızlık korkusu iliklerime kadar işliyor. En iyisini yapabilecekken zorla ucu ucuna yeterli olacak olmam gururuma dokunuyor.
İnciniyorum. Güçsüzleşiyorum. Hayatıma devam etmek insan üstü bir iş haline geliyor. Ağır aksak yaşıyorum. Bazen yaşayamıyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder