İnsanlıktan çıkışım

Okurken dinlemek isterseniz diye bir şarkı.

Kendimle bile konuşamıyorum eskisi kadar. Konuşur dururdum eskiden kafamın içinde dinlerdim kendimi rahatlardım biraz. Ya da hissettiklerimi anlatamayacak duruma geldiğimde duygularımı daha yoğun yaşayıp anlamaya çalışırdım. Şimdi hiç biri yok. Ne hissettiğimi bile bilmiyorum ki.
 Sevgilimden ayrıldım. Sorun sende değil bende klişesini ikinci kez yaşadım. Güzel değildi tekrarlanmasın. Bende kendimi kelimenin tam anlamıyla ibneliğe vurdum. Eski sevgililerime yazdım onlarla buluştum. Sandım ki tekrar onu isterim ve hissedebileceğim bi duygu olur. Olmadı. Hep bi pişmanlığım olurdu eskiler için ve bu yüzden onları özlerdim. Artık özlemiyorum. Sadece nasıl kaybettiğime şaşırıyorum. Hep iyi insanları bulup nasıl da kaybetmişim. Evet benimde hatam vardı ama hayat elimden kesip almış o insanları.

Bir gün biriyle buluştum ertesi gün uzun zaman önce bir kere görüştüğüm birine yazdım ve onunla buluştum. Tekrar biriyle flörtleşmek istiyordum. Bi adamın kokusunu duyunca heyecanlanmak, ellerini sevmek ve hissetmek istiyordum. Buluştuk evine gittik hazırlanması için daha sonra bizde kal saat geç oldu dedi. Hayır dedim. Kendimce sebeplerden. Gecenin ilerleyen saatlerinde de kabul ettim. Eve gitmek istemiyordum. Öptüm onu. Hiç hesapta yoktu. Dedim ya ibnelik olsun. Tüm gece eski sevgilimi özledim daha çok özledim en sonunda özlemekten ciğerim kurudu yattım. Onunla bununla yatıp bunu bi maharetmiş gibi sandığım zamanlarda ki gibi hissetmiyordum.böyle olmaması gerekiyordu.

Öğleden sonra bir başka eski sevgilim yazdı. Daha önce de görüşürüz diye konuşmuştuk zaten. Onu görmek acıtacak mı diye merak ettim. Acıttı. Kalbimin ortasına okkalı bi kazık saplandı. Hayatın elimden kanat kanata aldığı biriydi o. Onunla birlikte bir parçamda kopmuştu. Neden bittiği önemli değil. Artık önemli değil. O raddede her cümle her ses canımı acıtıyordu. Savruluyordum ondan ona, oradan oraya. Sevgilisinden ayrılınca kendini sokaklara, başka bedenlere atan adam klişesini yaşıyordum. Evet bu gerçekten var arkadaslar umarım yaşamazsınız.

Eve gitmesi gerekiyordu acilen kalktık apar topar. Görüşürüz demedi o kadar hızlıydı ki bende kendimi otobüste onunla buldum. Zaten ona bakmak daha önce onu öptüğümü ve sevdiğimi düşünmek yeteri kadar zorken işten güçten konuşmak kazığı daha derine sokmuşken. Ne yapıyordum ben hala onun yanında. Hiç bir fikrim yok. Evindeydik. Yine o koridor yine mutfak yine onun odası. Birisi benimle ciddi oyun oynuyordu galiba. O ise kanka modunda. Ben kendimi boşluğa asılı kalmış hissediyordum. Bi yanım onu öpmek istiyordu ama ne olacaktı sonra. Kendi kendimin yeteri kadar canını yakmışken yeterdi bence. Asılı kaldığım boşlukta sallandım bi süre. Sonra çıktık.

Sinirliydim. Kızgındım. Hissetmiyordum. İçime katran dökülmüş ve kurumuş kadar kararmıştım. Soğuk ve karaydı. Tek başımaydım. hepsi bitmişti. Ali veli ahmet hepsi çıkmıştı hayatımdan. Artık özlemiyordum. Artık onları istemiyordum bile.Daha çok kızdım. Camları yumruklamak ve herkesin suratına bağırmak istiyordum. Ama yapamadım. Otobüsten indim ve bir sigara yaktım. Hayat ne güzel vermişti bana o güzellikleri o duyguları o insanları altın tabaklarda gümüş tepsilerde önüme sunmuştu. Sonra her birini tek tek aldı. Beraberinde benden de parçalar götürdü. İçimde hiç sevgi kalmadı. Sahip olduğum ne kaldı diye düşündüm yoktu. Hayatım son sürat uçurumdan yuvarlanırken duygularım tepede kalmıştı. Hızlıca uzaklaşıyordum onlardan.

Bunu da yaşamak gerekiyormuş demek diyerek vardım eve. Oturdum. İnsan gibi hissetmiyordum. Hala hissetmiyorum.